கதையும் கருத்தும்

திருநின்றவூரில் சின்னகருப்பன், பெரியகருப்பன் என்ற சகோதரர்கள் வாழ்ந்துவந்தனர். இருவரும் இறைவணக்கம் செய்வதில் சிறந்தவர்கள். இளமையிலேயே இருவரும் இடைவிடாது பகவானை நினைப்பதில் போட்டிப் போட்டு தியானிக்கும் பழக்கமுடையவர்கள்.

சின்னக்கருப்பன் சிறிய வண்டி வைத்துக் கொண்டு சாமான்களை ஏற்றி வந்து கடைகளுக்கு போட்டு சம்பாதனை செய்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் பெரிய கருப்பன் முழுநேரமும் கோயிலில் இருக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

ஒரு நாள் கோயிலுக்கு ஒரு ஞானகுரு வந்திருந்தார். அப்பபொழுது அங்குள்ள மண்டபத்தில் படுத்திருந்த பெரியகருப்பனை பார்த்து ‘யார் இவர்’ என்று கேட்டார்.

அங்குள்ளவர்கள் அவர் அனுதினமும் இறைவணக்கத்திலேயே இருப்பவர், யாரிடமும் பேசமாட்டார் என்றனர்.

உடனே ஞானகுரு ‘சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்கிறார்’ என்று கேட்டார்

அவருடைய தம்பி வண்டி ஓட்டிப் பிழைக்கிறார். அவர் தரும் சாப்பாட்டில் உயிர்வாழ்கிறார்.’ என்றனர்.

உடனே அவரை எழுப்பி கூப்பிட்டு வரச் சொல்லி அழகான தெளிவான அரிவுரைகளை வழங்கினார். உன் தம்பி சின்னகருப்பன் உழைப்பும் இறைவணக்கமும் சேர்ந்து செய்கிறான். நீயோ புற உழைப்பு என்ற ஒரு பாடத்தில் கோட்டைவிட்டு விட்டாய்’.

இனிமேல் உன் தம்பிபோல் உழைத்து வாழ்வும், இறை வணக்கத்தை விடாது செய்யவும் கற்றுக் கொள் என்ற தத்துவத்தை எடுத்து விளக்கினார். பிறகு பெரியகருப்பன் திருந்தி உயர்ந்து வாழ்ந்தார். இறைவணக்கம் என்பது மக்களோடு மக்களாக, வாழும் நமக்கு தொழிலோடு தொழிலாக, உழைப்போடு உழைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

                                மனம் கசிதல்

                “மனம் கசிந்து கடவுளை நாடுபவனுக்கு
                உறுதிப்பாடும் பணிவும் உண்டாகின்றன.
                தான் செய்யக் கிடக்கும் கடமையாது
                என்பதும் அவனுக்கு விளங்குகிறது”

                “இறைவன் நமது உள்ளத்தினுள் ஒளிர்கிறார்
                உடலின் இன்ப உணர்வை நாம் ஒதுக்கித் தள்ள
                முடியுமானால், பகவானை நம்
                உள்ளே நாம் உணர முடியும்”